Speech Dhr. Van de Velde:

Geachte aanwezigen,

Ik ben zeer vereerd dat zovelen positief op de uitnodiging gereageerd hebben om bij deze ceremonie aanwezig te kunnen zijn. Een speciaal welkom voor de veteranen van de Prinses Irene Brigade en familieleden van de gesneuvelden, die al een vermoeiende reis achter de rug hebben. A special welcome to Anne Bijlsma, daughter of Anton, for whom it will be a very special day to remember.

Herinneren is schommelen in de tijd. Geen stilstand, maar bewegen tussen heden en verleden.
Al bijna 64 jaar mogen wij ons in BelgiŽ en Nederland verheugen over het feit in een vrij land te leven. Zij die de Tweede Wereldoorlog meegemaakt hebben, zullen het meest beseffen wat dat betekent. De Nederlandse en Belgische samenleving hebben daarvoor in de jaren 1940-1945 een hoge tol betaald.
Vele jonge mensen die zich wilden en moesten inzetten, gaven hun leven om de bezetters uit de bezette gebieden te verdrijven. Zo ook de soldaten Bonte en Bijlsma en korporaal De Groot van de Prinses Irene Brigade. Nadat de colonne van de Koninklijke Nederlandse Brigade Prinses Irene op 6 september 1944 door het bevrijde Brussel en Leuven was getrokken, ging zij op weg naar Beringen. Bij het naderen van St. Joris-Winge liep de colonne in een Duitse hinderlaag. Een scherpschutter nam de eerste verkenningswagen onder vuur, waarbij Henk de Groot dodelijk werd getroffen. Duitse artillerie, die stond opgesteld op het hoger gelegen Tafelbos nabij Kolverendries, beschoot het kruispunt Leuvensesteenweg/ Tweevijverstraat. Hierbij werden motorrijder Anthoon Bonte en soldaat Anton Bijlsma zwaar gewond. Zij overleden later aan hun verwondingen.
Mijn vader heeft mij in het verleden verteld over deze drie jongens van zijn Irene Brigade. De namen en fotoís van hen uit het herinneringsboek van Ons Wapen uit 1945, staan bij mij dan ook op het netvlies gegrift.
Toen ik twee jaar geleden bij mijn broer hier in het nabij gelegen Blauberg op visite was, kwam dit voorval ter sprake en ontsprong bij mij het idee om mij verder in de achtergronden van dit gesneuvelde trio te verdiepen. Er kwam een lange periode van bezoeken aan archieven, lezen van dagboeken, brieven en e-mails sturen naar gezagsdragers, getuigen van het drama zoeken, familieleden van de slachtoffers opsporen en persoonlijke verhalen van hen optekenen enz. Voor buitenstaanders klinkt het misschien vreemd, maar je krijgt door die betrokkenheid op een gegeven moment zelfs een band met de gesneuvelden.
Maar inzet wordt beloond: er komt nu eindelijk een blijvende herinnering voor deze drie gesneuvelden in de vorm van een monument nabij de plaats waar zij het leven gaven in St.Joris-Winge.

Een monument dat herinnert aan jonge mensen die veel te vroeg uit het leven weggerukt zijn, begrijpt iedereen en spreekt iedereen aan. Het confronteert ook jonge mensen met de verschrikkingen van oorlog en de offers die gevraagd worden als essentiŽle waarden als vrijheid, vrede en gerechtigheid terug veroverd dienen te worden. Het illustreert dat waarden niet vanzelfsprekend zijn en dat het loont om ze te respecteren en te verdedigen.
Anthoon, Anton en Henk gaven hun leven in de strijd voor onze vrijheid en vrede.
Opdat we vooral niet vergeten!