November 2015

Eind november 2015 is bekendgemaakt dat de gemeentes Eindhoven, Oirschot en de natuurorganisatie Het Brabants Landschap een plan gaan uitvoeren met de naam De Groene Corridor. Dat is een recreatieve fietsverbinding tussen het centrum van Eindhoven en de Markt in Oirschot.

In deze verbinding is een brug voor voetgangers en fietsers opgenomen die binnen de gemeentegrenzen van Oirschot over het Wilhelminakanaal zal komen te liggen. Die locatie is precies de plaats waar op zondag 22 oktober 1944 Gerardus Marinus Stönner, soldaat van de Prinses Irene Brigade door Duits mitrailleurvuur zodanig werd verwond, dat hij de volgende dag in een veldhospitaal in Eindhoven is overleden.

Op 26 november jl. hebben de heren R. Severijns en P. Machielsen, respectievelijk burgemeester en wethouder van de gemeente Oirschot aan de familie van Stönner laten weten dat deze brug, naar hun toen twintigjarige bloedverwant zal worden vernoemd.

Een en ander is een gevolg van de actie die begin 2015 is geïnitieerd door Richard van de Velde, webmaster van deze site. Hij is daarin actief bijgestaan door de kolonel b.d. A.M. Herbrink, destijds de commandant van Rinus Stönner en de familieleden Renata Bergkamp uit Wageningen en Fred van Slogteren uit Zeist. Ook het Eindhovens Dagblad heeft met een paginagroot artikel in oktober jl. in belangrijke mate aan het welslagen van deze actie bijgedragen.

Op de foto een artist impression van de brug die volgens plan in 2018 in gebruik zal worden genomen.

Tekst: Fred van Slogteren

14 juli 2015

Op de Franse Nationale Feestdag 14 juli 2015 vond er in de Résidence de France in Den Haag een bijzondere bijeenkomst plaats. Bij deze gelegenheid werden door de Ambassadeur Laurent Pic drie brigadeleden benoemd tot Chevalier dans l’Ordre national de la Legion d’Honneur.

                                                                                                                          v.l.n.r. Herman van den Berg, Max Wolff, ambassadeur Pic en Burton Sanders

Juni 2015

Dit artikel schreef de webmaster voor een lokale krant in Zuid-Wales.

I was a stranger and ye took me in

Residents of Porthcawl pushed aside their curtains to watch them. Because of their black breeches, shoes and leggings they thought they were Germans who marched under the supervision of armed British soldiers through their town.

This month it was 75 years ago that the first large group of Dutch military refugees arrived depleted and polluted in a camp at DanyGraig. Dutchman Richard van de Velde, son of one of these men, tells the history about this so called Dutch Legion.

After the Netherlands had surrendered on May 15, 1940 the military who stayed in the Dutch coastal province Zealand fled a few days later via the Belgian coast to western France. With the last two boats from Brest they managed to arrive mid June 1940 in the English port cities of Plymouth and Newport.
They were not particularly impressed on their arrival in England. In the morning of June 11 the first group came depleted and polluted with a train to the station in Porthcawl. They were welcomed by a Dutch Lieutenant - Colonel who had arranged an encampment for the troops there. Accompanied by armed English soldiers, the men were marched to a sloping land overlooking the Bristol Channel. Local residents pushed aside curtains and watched them from behind the windows. They thought they were Germans, because of their black breeches, shoes and leggings.

Paul from the Porthcawl Museum reconstructed the site of the Dutch camp by studying the old pictures Richard send him

' Danygraig ' ( = under the rocks ) was the name of the area where the camp was and it was close to the sea, on the north side of a high mountain overgrown with all kinds of wood crops, such as hazel, rowan and hawthorn. On the grounds were only a few large tents and a large number lay folded on the floor. Everyone helped and in a short time, there were tents of various sizes. However, the canvas was carbolineum impregnated, so it smelled awful in those tents.
The second large group came three days later. They were brought to Porthcawl by armed British soldiers in buses. Therefore there was anxious silence in the bus. By some of them a grudge mood grew and in that state they arrived to their other companions.
In the beginning, the camp seemed more like a prisoner of war camp. It was surrounded by barbed wire and guarded by British soldiers. The Dutch had to bring in their weapons and cameras. They were not allowed into town and the population had been prohibited to sell them something.

In the hilly terrain, the officers had the best place. The policemen (Marechaussee) were separately put down the hill. "The Blue", they were rather called hateful. Before the war, it was not exactly a beloved Corps. Most of the soldiers and civilians in the Netherlands had to deal with them: fines or short prison for smuggling example. Now they were sitting together on a piece of grass. That gave friction sometimes. This was also the case with the English folks in town. In taverns of the village there were often fights in the evenings: Netherlands against England ...
Rabbits were there by the hundreds and pheasants crowed everyone up in the morning. Thousands big gray rat brought the soldiers at night a visit in their tents and even dragged their shaving soap away.

Meanwhile, it was found that smaller groups and individual soldiers had crossed The Channel earlier from different French coastal towns. They were temporarily housed at Haverfordwest. However, this primitive shelter quickly became overcrowded.
On June 10, 1940, they were all transferred to the camp in Porthcawl. In total in May and June 1940 came 120 officers, 360 NCOs, 980 corporals and soldiers. They were from the Infantry, Corps cyclists, Cavalry, Artillery, Engineers, Aviation Department, Marechaussee and Military Police. They formed the beginnings of a Dutch force in Britain.
Some soldiers were able to retrieve all new uniform on the first day in an English Fourier tent, complete with everything there: a P14 Enfield rifle, which dated from the First World War, 5 cartridges, bayonet coupling and English helmet (!). The uniform was a British battle dress with long pants with a pocket on the left thigh. Also, the underwear was of British quality. The shoes were normal leather work boots.

The morale of the men was obviously affected. The rapid German advance had made ​​a great impression on them and the separation of family and extended family made many fell heavily. The exiled Dutch also had to undergo an extensive British and Dutch security research.
Not surprising that the British were delighted with the arrival of the Marechaussees and Police Forces so that they could take over the guarding. They were housed in a bus at the entrance of the camp.
The group was initially called "Detachment Royal Dutch Troops in Britain‘. This name was soon changed into Dutch Legion, because the English term used for foreign troops was foreign legions. Shortly after that they were inserted into the well-known battle dress. The Dutch rank awards gave way to the English, on the upper left sleeve a lion, beneath orange-colored ' Netherlands ‘.
"The local people were nice. When they asked us: "Are you Dutch? We said, "No, Hollanders" Dutch sounded like “Deutsch”.

It was said that the Porthcawl residents believed that some military wore the glamorous uniform of "Queen Wilhelmina's Bodyguard". In some way they were right because the Marechaussee had the task in Holland of manning the borders and of providing general security throughout the country, including the responsibility for guarding the Royal Family. They wore impressive dark blue uniforms with white braiding and breeches tucked into high boots. The Politietroepen were more or less police troops and wore grey-green uniforms, also with braiding.  After a short while their worn out distinctive uniforms were issued with standard British battledress uniforms.

The meals in this camp were eaten at long wooden tables in the open air. Four times a day, and of good quality, though not everyone thought so, "Weeks we had nothing else than stew with lamb." Strikingly, there was always tea.

The day usually began with a P.T. (physical training), which consisted of a cross country. After this warm-up they had English lessons. Then speed marches and field service. An English officer gave instruction on the Tommy gun and Molotov cocktails (!).On the program there were also many demonstrations with the Bren gun carrier.

There was lack of weapons. Which consisted of three hundred guns with five rounds per gun and some outdated machine guns. The Dutch soldiers were using often brooms instead of guns to exercise. Most Dutch guns were lost in 1940 or handed over to the British.

A large number of soldiers did not meet the physical fitness requirements. This was partly because of the relatively high age of the war volunteers. The military police NCOs often no longer belonged to the youngest, while most conscripts were also relatively old by the system of military education. The senior NCO was 57, the youngest trooper 22 years. The average age of the brigade men was 32 years. Many were moved to the government in London and was employed there.

 A parade in front of hotel Esplanade

After a few weeks, the officers and NCOs were billeted in Hotel Esplanade on the boulevard in Porthcawl which area was still 'out of bounds’ for the other soldiers.
After a short while there came more freedom, and all men were allowed to rest at Coney Beach and to the pubs. There they learned to speak English. The local girls were fine teachers.
The meeting point in town was the Ice shop of the Borza family. It was part of the Esplanade Hotel on the seafront promenade, which they owned too. Here worked Eirwen Jones who married in the church St. John Newton on September 21, 1940 to 2nd Lt. Henry Hendriks.
The local garage Evans was quickly hired for the maintenance of the Dutch fleet. When the city was released, the 10-person team, the engineers used to stay above the garage as a place to sleep. The meals were even brought there from the nearby camp. At one time this place was so popular that there were sometimes fifty sleepers. The mood grew in proportion to the number of amorous relations were established with the local beauties .....

Dutch officers were in the opportunity to practice golf in the area of Porthcawl. On 26 and 27 July, a team of the Dutch Legion, led by Capt. Tienhoven had a match against a London Dutch team.
The first church services were held at the camp itself. After a few weeks, the St. John's Church in Newton was the home of many men..
In August 1940, more and more people came into the camp, all with the same call in the hand: "In the name of Queen Wilhelmina we are called to free the fatherland from the Germans." They were the first ‘British' with a Dutch passport and called for immediate employment. They were people from various walks of life: work in money and diamond trade in London, Unilever employees, performance artists, musicians, singers, journalists and even doctors and surgeons. The new batch was without war experience and could not mix well with the men of the first hour.
The latter recruits were brought together in a Depot Battalion. In order to prevent an excessive concentration of troops in the camp, this battalion was moved on August 29, 1940 at Ruperra Castle, north of the road between Cardiff and Newport. There was a daily connection between the camp in Porthcawl and the castle: six separate cars, each with a separate mission.
The postal service took place with one of the three 'Dutch' Harley - Davidsons (1200 cc with reverse gear!) with sidecar.

As the year was coming to an end, the nights got colder. The camp was not suitable for wintering, so there was looked for a suitable place. On September 28, a farewell was given at the Grand Pavilion in Porthcawl, which mainly consisted music and singing. The highlight of the evening was the singing of the Dutch Legions song.
On October 2, 1940 the men had slept for the 113th time under canvas. When the tents were ironed, they left a clean camp. At the station in Porthcawl two trains were ready to take them to Congleton in Cheshire. Many local girls waved them off at the station ...........

The Depot Battalion was transferred from Ruperra on October 10, 1940 to Conwy Castle in North Wales. Late November this battalion was also moved to the old factory buildings in Congleton. 

  Richard van de Velde: “My father spoke always very highly of the hospitality he received in Porthcawl. That was the main reason after so many years that I wanted to visit this village. I contacted the local museum and was overwhelmed by the hospitality too. Chairman Paul guided me enthusiastically around his town and it felt great to follow in my father's footsteps. I was even invited to a service in St. Johns Church in Newton, where my dad often came. A Delft blue plaque on the church wall with the impressive words "I was a stranger and ye took me in" still recalled for the residence of the Dutch Legion. However, none of the church members or the friendly vicar made ​​the connection with the first asylum seekers, as I teasingly called my father later.

In the afternoon we made a visit to the Porthcawl Golf Club. Nobody, not even a very old member, was aware of the existence of a small reminder sign posted by some Dutch officers. I found it on the bottom of a cabinet and told the surprised audience its background.

My wife and I will keep warm memories of our visit to this village.”

The author would be very pleased if inhabitants of Portcawl/ Newton can bring in new information and photos on the so later called Princess Irene Brigade. You can contact him via , visit his website or get in contact with the Porthcawl Museum.




mei 2015

De webmaster schreef dit artikel voor De Puttenaer, de lokale krant voor Putten e.o.

Puttense oorlogsslachtoffer Steef Kraaij krijgt een gezicht

Eind april was het 70 jaar geleden dat sergeant Steven Kraaij uit Putten in het Gelderse Hedel sneuvelde tijdens de laatste acties van de Prinses Irene Brigade. Zijn imposante graf en een straatnaambord, waarop het sterftejaar jammerlijk ontbreekt, brengen hem nog in herinnering. In zijn speurtocht naar slachtoffers van deze legendarische brigade kwam webmaster Richard van de Velde in contact met Riek Evers-Kraaij, de nog enig levende zus van Steven en kon mede daardoor de interessante levenswandel van ‘Steef’ in kaart brengen.   

De ouders van Steven waren landbouwer Jan Kraaij (*1892-1978) en Hendrika Koopman(*1895-1951). Ze trouwden in Putten op 9 augustus 1918 en woonden op de Arkenheenseweg in het buurtschap Bijsteren, net buiten Putten, op de Veluwe. Ze kregen de volgende kinderen: Steven (1919-1945), Hendrikje "Hent" (1921-2000), Peter (1923-1999), Rutger "Rut"(*1928),  Johanna "Jo" (1929-2009) en Hendrika "Riek" (*1939).  

Steven was dienstplichtig militair en kwam voor zijn nummer op in januari 1940 te Voorschoten. Hij werd ingedeeld bij de 1e Batt 4e afd. 2e Depot Bereden Artillerie. Zijn onderdeel werd al snel overgebracht naar Noord-Brabant/De Peel, in de zgn. Peel-Raamstelling. Door de grote overmacht van de Duitsers werd zijn onderdeel 10 mei 1940 onder de voet gelopen en vluchtte hij met enkele manschapen via Antwerpen naar Zeeuw-Vlaanderen. Na de capitulatie van dit stukje Nederland, ging hij langs de Belgische kust naar Duinkerken en zag kans met een boot naar Engeland te ontkomen. Hier vernam de familie via het Rode Kruis dat hij nog in leven was.


Steven in Suriname zwaaiend met zijn revolver  

Pijl en boog uit Suriname

Hij maakte in Engeland eerst deel uit van het Nederlandsch Legioen, de voorloper van de Koninklijke Brigade Prinses Irene.
Na de Duitse inval in Nederland waren Suriname en De Nederlandse Antillen ook in oorlog met Duitsland. De olieraffinaderijen en bauxietmijnen waren een potentieel doelwit voor eventuele Duitse aanvallen. De roep om beveiliging hiervan werd groter en in het najaar van 1941 werd een beroep gedaan op de Prinses Irene Brigade om manschappen hiervoor te leveren. Steven was één van de 156 vrijwilligers die naar West-Indië werden gedirigeerd. De militairen werden ondergebracht in een oud schoolgebouw aan de Burenstraat in Paramaribo. Ze werden hier ingezet voor wachtlopen bij het paleis van de Gouverneur, fort Nieuw Amsterdam en de Prinses Irene-kazerne, het Duitse interneringskamp, vliegveld in wording Zanderij, Albina aan de Marowijne rivier en later voor bewaking van Nederlands eerste en enige concentratiekamp Jodensavanne.

Steven leerde in die begintijd de Surinaamse typiste Henriëtte Flora "Florry" Schloss (23 nov. 1917- ±1990) kennen, die vlakbij op de Costerstraat 100 in Paramaribo inwoonde bij haar zuster Doffie en haar man Rudy Wong Chung. Ze trouwden op 24 november 1943 en verhuisden naar een klein huisje. Het was maar van korte duur, want op 7 januari 1944 vertrok de inmiddels tot sergeant bevorderde Steven per boot naar Europa, want men had veel militairen nodig voor de op handen zijnde invasie in West-Europa. Florry keerde weer terug naar het huis van haar zus.
Steven maakte een drieweekse tussenstop in New York, waar in de voorstad Woodside het grootse deel van zijn schoonfamilie woonde. Hij kreeg in die korte periode een goede band met zijn schoonvader Julius J. Schloss (1895-1974), schoonzussen Helene (*2-10-1915-1981) en Coba en zwager Charles. Na een gevaarlijke bootreis, monsterde Steven weer veilig aan in het Schotse Gourock. Een lange treinreis volgde voordat hij met zijn collega’s arriveerde in Wolverhampton, waar zich het basiskamp van de Prinses Irene Brigade bevond.

De Kodak-camera van Steven

Na een maandenlange, intensieve training landde Steef met zijn onderdeel op 7 augustus 1944 in Normandië, trok door Noord-Frankrijk en maakte de zware gevechten mee nabij Beringen in België. Na een verblijf rond Grave en hevige gevechten bij Tilburg, verbleef hij korte tijd in 's Gravenmoer, waar hij ook nauwe contacten onderhield met de Gereformeerde gemeenschap. Vervolgens vertrok de Brigade naar Walcheren en Noord- en Zuid-Beveland, met als taak de kuststrook te bewaken en te verdedigen tegen eventuele Duitse aanvallen. Steef kwam met Gevechtsgroep 1 terecht in Middelburg en werd gelegerd in de H.B.S. Van beide laatste adressen zijn brieven bewaard gebleven van families, waarmee Steef contacten onderhield.

In de laatste fase van de oorlog bevond Steef zich met de Irene Brigade tegenover Hedel in een oud fort Crêvecoeur. Via de radio had hij ondertussen vernomen dat zijn geboorteplaats Putten inmiddels bevrijd was en diende een verzoek in om een bezoek aan zijn familie te brengen. Hij kreeg geen permissie, omdat er nog "een klein klusje stond te wachten in de Bommelerwaard". Het aanvalsplan Operatie Orange behelsde het volgende: 'de Irene Brigade moest bij bij Hedel de Maas oversteken, dat gebied consolideren en optrekken richting Kerkdriel; de Engelsen zouden hetzelfde doen bij Alem, ook naar Kerkdriel gaan en samen met de Nederlanders een bruggenhoofd vormen dat als opstap zou dienen om verder noordwaarts te trekken en de brug bij Zaltbommel te veroveren.' Op 22 april om middernacht 24.00 uur ging deze operatie van start.

Legerkist van Steef

Steven was ingedeeld als schutter van een Vickers-mitrailleur bij de ondersteuningsgroep van kapitein Post. Met het vierde peloton van luitenant Rueb verdedigde hij stellingen bij het viaduct onder de weg Zaltbommel - Den Bosch. Zijn positie boven op een dijk bleek te gevaarlijk, want een sluipschutter trof hem in zijn hoofd. Hij sneuvelde op 23 april 1945, enkele dagen voor zijn 26ste verjaardag.

Familie bij herbegrafenis

Onder het viaduct kreeg hij een voorlopig veldgraf, waarvan het veldkruis nog steeds in het bezit is van zijn enige overgebleven zus Riek Evers. Drie maanden later werd Steef op verzoek van de familie herbegraven op de Oude Begraafplaats te Putten, waar zijn indrukwekkend graf met zijn helm nog steeds in het oog valt. 

Steven heeft bij K.B. no. 38 van 20 maart 1946 postuum het Bronzen Kruis gekregen wegens "Moedig en beleidvol optreden getoond tijdens de gevechten bij Hedel in april 1945."

Herinneringen van iemand uit ’s Gravenmoer (bij Dongen) aan Steven Kraaij:

"Op 30 oktober 1944 werden wij bevrijd. Jammer genoeg liep de bevrijdende opmars dood bij de grote rivieren. Een groot deel van ons land, met onze grote steden, hebben nog een Hongerwinter mee moeten maken.
Wij hebben tijd genoeg gehad om met onze bevrijders kennis te maken. Hadden we eerst Duitsers in ons huis gehad, nu kwamen de Engelsen, de Polen en later de mannen van onze eigen Prinses Irene Brigade. Dat werd in die winteravonden een gezellige boel in de kamer: de jongens kregen van moeder te drinken en zij zetten de "tins" met sigaretten op de tafel. Een kleine Poolse soldaat had moeders hart gestolen. Hij heette Jozef, maar moeder noemde hem steevast: "Mòòzeske". Die Polen spraken Duits, of Engels, maar hadden moeite met de letter "h". Zo vroegen ze, als ze zich 's morgens wilden scheren: "Haben Sie geiss (heiss) Wasser für mich?" Of in het Engels: "Have you some got (hot) water for me?"
Achter ons huis waren enkele kanonnen opgesteld, die in de richting van de Bergse Maas vuurden. Als de school uitging, kwamen er steevast wat jongens naar dat schieten kijken. Het gebeurde wel, dat ze op de loop mochten zitten, die bij een schot een beetje omhoog wipte. Dat vonden ze leuk. Ook de jongens van de Irene Brigade kwamen in ons dorp, dat waren Nederlanders, die kon iedereen verstaan. Met één van hen, Steven Kraaij, een jongen uit Putten, kregen we een bijzondere band. Hij was ook gereformeerd en ging op zondag met ons naar de kerk. Een poos later vertrokken ze naar de Bommelerwaard. Daar ontstond vuurcontact met de Duitsers en daarbij werd onze vriend dodelijk getroffen. Wat legde dat een domper op de vreugde van het bevrijd zijn. Een broer van Ad Kanters, die na de bevrijding dienst had genomen in de brigade, kwam de droeve boodschap brengen. "

Florry, de vrouw van Steef, vertrok op 5 februari 1946 met de SS Stuyvesant vanuit Paramaribo naar Nederland, waar ze eind februari aankwam. Eerst verbleef ze enkele weken bij de familie van Steef in Putten, daarna trok ze in bij haar tante Judith Bucaille-Schloss op de Polstraat 80 in Deventer. Florry is later verpleegster geworden en was daarin ondermeer actief in Amsterdam-Bijlmer. Ze is nooit meer hertrouwd en overleed begin jaren negentig.

De gemeente Putten besloot in oktober 1990 een weg in een nieuwe wijk van Putten te vernoemen naar Steven Kraaij. Helaas is het jaartal van overlijden niet vermeld......

Met dank aan Rika en Henk Evers, Lous Wijnand.


februari 2015

De webmaster schreef dit artikel voor een lokale krant van de gemeente Oirschot.

In Oirschot gesneuvelde soldaat van Irene Brigade krijgt gezicht

Zijn naam G. Stönner staat vermeld op een plaquette in kapel De Heilige Eik aan de Proosbroekweg in Oirschot, maar vrijwel niemand weet meer wie hij was en hoe hij om het leven gekomen is. Na een jarenlange speurtocht slaagde webmaster Richard van de Velde erin familie van hem op te sporen en een opmerkelijk verhaal op te tekenen.

Zijn vader heette Gerard Marinus Stönner (1884-1941). Hij trouwde in 1921 met Anna Maria van Slogteren (*1894-1971) en kregen samen vier kinderen: Gerard Marinus "Rinus" (1924-1944) en Frederik 'Fred" Willem (1925-2012). In 1927 werd in Voorschoten ook de tweeling Nanda en Karel geboren.
De vader van Gerard werkte voor de ASF-VCF Superfosfaatfabrieken (tegenwoordig Mekog) in Pernis. Uit hoofde daarvan werd hij met zijn gezin uitgezonden over heel de wereld: Rusland, Letland (Riga), Nederlands-Indië, India (Calcutta), Thailand (Bangkok) en Egypte (Alexandrië). In deze laatste plaats zijn Rinus en Fred geboren.  
Rinus  (Bron foto: Tilly Hegt-van Slogteren)

Rond 1931 vertrok het gezin naar het Canadese New Brunswick, waar vader een nieuwe fabriek moest opzetten. Hij was vanaf 1938 tevens Vice-Consul der Nederlanden over New Brunswick en Prins Edward Island, tot hij in 1941 overleed aan de gevolgen van een hartaanval.

Ondertussen was in Europa WOII uitgebroken en had De Nederlandse regering in London inmiddels bij Koninklijk Besluit van 8 augustus 1940 een wetsbesluit uitgevaardigd voor alle Nederlandse mannen, geboren tussen 1 januari 1904 en 1 januari 1921, die woonden in Groot-Brittannië, Noord-Ierland. Canada en de Verenigde Staten van Amerika, voor zover niet in werkelijke dienst van land- of zeemacht, verplicht zich voor de dienst te doen inschrijven. Zij zouden gewoon 'dienstplichtige' worden en verplicht zijn dienst te verrichten bij de land- of zeemacht voor de duur van de oorlog of zoveel langer als de Regering nodig zou achten. In februari 1941 werd dat tussen de achttien en de tweeënveertig en betrof het ook de rest van de wereld, behalve bezet gebied en overzeese gebiedsdelen.

Op 22 augustus 1940 tekenden zowel de Nederlandse als Canadese regering een overeenkomst waarin de Canadese regering toestemming verleent tot de werving en oprichting van een Nederlands bataljon op haar grondgebied. Nederland stelde zich garant voor alle daarbij horende kosten. De dienstplichtigen en oorlogsvrijwilligers uit de V.S. en Canada werden vanaf het voorjaar van 1941 eerst in Stratford en later in Guelph in Canada opgeleid. Deze militairen droegen als herinnering aan hun herkomst een oranje Canadees esdoornblad ('maple leaf') op hun mouw. 

Eind 1942 meldden Rinus en Fred zich hier ook en kregen een gedegen militaire opleiding. Vervolgens werden ze per schip overgebracht naar Glasgow. Na een lange treinreis kwamen ze aan in Wrottesley Park in Wolverhampton, het basiskamp van de Nederlandse Prinses Irene Brigade. Rinus werd ingedeeld bij Gevechtsunit 1 en Fred bij Gevechtsunit III. Gevechtsunit 1 bestond o.a. uit een afdeling Nederlandse parachutisten. De Nederlanders die vrijwillig parachutisten werden, kwamen niet alleen uit Nederland, maar ook uit landen zoals Brazilië, U.S.A., Argentinië, Marokko, Suriname, Canada, Zuid-Afrika en Engeland.

De parachutisten werden opgeleid in Engels verband op de Ringway Parachute Training School te Netheravon. Behalve sprongen uit een sperballon, werd gesprongen uit vliegtuigen zoals de Whitley, Halifax, Stirling en de populaire Dakota. Het gemiddeld aantal parachutesprongen per man lag tussen 25-35. De verwachting was dat zij, als de invasie begon, als eersten zouden meespringen. Dit idee werd nog versterkt toen hun leidinggevende in het begin van 1943 op appèl een legerorder voorlas dat de parachutisten, net als de Engelsen, Rode baretten zouden krijgen Dit is echter nooit officieel geworden.

Toen op 6 juni 1944 de ‘Normandy landings’ bekend werden gemaakt en zij daar niet bij waren, was de stemming om te snijden. Gevechtsunit I functioneerde als infanterie bij de Irene Brigade toen deze zich aansloot bij de British 6th Airborne Division in Normandië. Tijdens de veldtocht bevond de Irene Brigade zich in oktober 1944 ten zuiden van het Wllhelminakanaal, tegenover Oirschot. Deze plaats was nog door de Duitsers bezet en een mogelijke oversteek van het kanaal zou moeten worden voorkomen om het achter de stellingen gelegen vliegveld te beschermen. Op 20 oktober kregen de staf het bericht dat het dorp door de Duitsers was ontruimd.

De toenmalige commandant van het eerste peloton Infanterie, de inmiddels 96-jarige Ton Herbrink: "Het eerste peloton van de eerste Gevechtsgroep, waar Stönner deel van uitmaakte, kreeg de order om in de vroege ochtend van 21 oktober een verkenningspatrouille naar de noordzijde van het WiIhelminakanaal te sturen om na te gaan of er nog Duitsers aanwezig waren, en zo ja, waar.

De patrouille werd om 05.00 uur worden overgezet met rubberbootjes, ongeveer zeshonderd meter ten westen van de vernielde verkeersbrug. Het was droog weer met enig zicht op het kanaal en de overkant. Op onze oever (de zuidoever) hadden we twee lichte mitrailleurs en een 2-inch mortier in stelling gebracht. Omdat er gedurende twee dagen geen Duitser was gezien op of nabij de oversteekplaats, zou het oversteken van het kanaal in stilte geschieden, d.w.z. er zou alleen worden geschoten als dat nodig mocht zijn.

Toen de bootjes ongeveer halverwege waren, ontvingen zij, tot ieders verbazing, mitrailleurvuur van de noordoever, op korte afstand van de plaats waar werd overgestoken. Onmiddellijk werd het vuur beantwoord door onze mitrailleurs en mortier. Het vijandelijk vuur herhaalde zich niet meer, maar al snel bleek dat zij hun vernietigende werk al had verricht: het bootje waarin Stönner en de korporaal J. Bodes zaten, was lek geschoten en de beide soldaten waren te water geraakt. Ik hoorde Stönner kermen en roepen: "Ik ben geraakt, help!" Bodes was niet geraakt en dusdanig alert dat hij zijn collega onmiddellijk te hulp schoot. Hij slaagde erin Stönner zwemmend mee te nemen naar de zuidoever. Intussen was er een brancard in gereedheid gebracht om hem weg te dragen naar een ambulance jeep. Die bracht de gewonde naar een hospitaal in Eindhoven. Daar bleek dat de mitrailleurkogels dusdanige verwondingen hadden aangebracht in de rug, aan de longen en de ingewanden, dat medisch ingrijpen niet meer mogelijk was. Rinus overleed in de vroege ochtend van 22 oktober 1944 en werd begraven op het Engelse Militair Ereveld in Mierlo.

Zijn broer Fred raakte bij Beringen aan het Albertkanaal in België ook gewond, maar hij overleefde het. Hij had geluk dat hij een briefje van zijn moeder had meegekregen, waarop het adres stond van haar broer in Amsterdam. De familie Van Slogteren werd gewaarschuwd dat Fred gewond was en voor zijn verdere herstel werd hij door zijn familie in Amsterdam opgevangen. Na de oorlog ging Fred terug naar zijn familie in Canada, waar hij na zijn studies trouwde en vijf kinderen kreeg. Hij overleed op 87- jarige leeftijd op 2 december 2012.

Wat zou het een mooi gebaar zijn van de Gemeente Oirschot als bijvoorbeeld de zgn. langzaamverkeersbrug over het Wilhelminakanaal naar Rinus Stönner zou worden vernoemd. Zijn familie in Canada kijkt er al reikhalzend naar uit.





september 2014

De webmaster had eind augustus 2014 een interessante ontmoeting met oud-veteraan van de PIB Burton Sanders.

Ik zou weer zo gek zijn!

Bij alle activiteiten van de VOSKNBPI is hij, soms vergezeld van echtgenote Edith, aanwezig. Hij is niet groot en kijkt met van die leuke pretoogjes door zijn brillenglazen de wereld in. Tijdens het gesprek bemerk je dat hij ondanks zijn hoge leeftijd nog steeds erg scherp is en over de nodige humor beschikt. Hanny Meijler schreef in 1984 het boek De mannen van de Irenebrigade en dat had als subtitel een uitspraak van Burton Sanders: Ik zou weer zo gek zijn! Wie is deze intrigerende veteraan?

Burton werd geboren op 1 maart 1925 in Amsterdam. Hij groeide op in een a-kerkelijk, welgesteld joods gezin dat bestond uit een Amerikaanse moeder, een Nederlandse vader die een commissionair in effecten was en een jonger broertje. Ze woonden in een grote villa nabij de Apollolaan in Amsterdam, tegenover de beroemde familie Stikker. Nadat hij de lagere school had voltooid ging Burton naar de HBS.

Met achterlating van hun bezittingen mocht het gezin, dankzij de Amerikaanse nationaliteit van de moeder, met toestemming van de Duitse bezetter Nederland in maart 1941 verlaten. Ze gingen met de trein naar Berlijn, vlogen naar Portugal en vervolgens vandaar per boot naar de Verenigde Staten. Hier moesten Burt’s ouders weer van onderaf beginnen. Burton: “Uit een groep van rijkaards kwam ik terecht in een groep emigranten en voelde geen enkele binding met die mensen. Ik wilde niet bij een groep horen. Ik was eenzaam en had moeite me aan te passen.”

“Hoewel ik de HBS nog niet had afgemaakt werd ik na een examen toegelaten op een technische hogeschool en koos daar voor de richting scheikundig ingenieur. In de avonduren en de vakanties probeerde ik wat bij te verdienen.”

Burton is een idealist en wilde vechten voor de bevrijding van Nederland. Meteen op zijn 18e verjaardag meldde hij zich aan als vrijwilliger bij het Nederlandse rekruteringsbureau, gevestigd in het consulaat in New York. (zie foto) Het hoofd daarvan, majoor Sidney van den Bergh (die later minister zou worden) beloofde hem, dat hij in Engeland ofwel ingezet kon worden bij de Scheikundige Dienst (Chemicak Warfare Service), onder de leiding van ene majoor de Boer, ofwel een officiersopleiding zou kunnen volgen. Tevens beloofde hij voor zijn ouders een kostwinnersvergoeding.

Twee weken later arriveerde Burton in de rekrutenkazerne te Guelph (Ontario) in Canada. Tot zijn geluk gaf de kazernecommandant hem tot juni 1943 verlof om zijn tweede studiejaar af te maken.

Eind augustus 1943 ging Burt samen met negen andere nieuwe rekruten op troepentransport naar Engeland. Ze kwamen aan in Glasgow en gingen vervolgens met de trein naar Londen, waar ze moesten wachten op de definitieve indeling. Burton: “Ik herinnerde diverse instanties aan de mij gedane belofte, officiersopleiding of ingedeeld worden bij de chemische dienst. Men zei dat deze dienst niet bestond, maar ik zei van wel. Kennelijk vond men mij lastig en zo werd ik ingedeeld bij de Irene Brigade in Wolverhampton.”

In oktober 1943 werd Burton ziek en meldde zich bij brigade-arts Boerma. Die dacht dat Burton simuleerde en stuurde hem weer terug op oefening. In de stromende regen en tot aan zijn enkels in het water moest hij een uur lang granaten gooien. De volgende ochtend was hij nog beroerder, maar de dokter stuurde hem weer mee op oefening. In het weekend mocht Burton naar het veldhospitaal en daar een nacht op bed liggen. Even later kwam dokter Zak, zag dat hij hoge koorts had en stuurde hem direct naar het ziekenhuis in Wolverhampton. Daar werd dubbele longontsteking en pleuritis geconstateerd. Dankzij de toen net ontwikkelde nieuwe sulfa drug kan Burton dit navertellen.

Na een revalidatie van twee maanden kwam Burton op oudejaarsavond 1943 terug bij de Brigade. Deze was intussen verplaatst van Wolverhampton naar Dovercourt, een voorstadje van de havenplaats Harwich. Na een treinreis van enkele uren arriveerde Burt laat in de avond. Hij kreeg meteen een strozak, en werd gedirigeerd naar een zolderkamertje in een huisje, met een klein lampje in het plafond, en één venstertje met een kapotte ruit. “Ik voelde me ongelukkig en verlaten, maar viel gelukkig snel in slaap. Van de volgende ochtend, dus Nieuwjaarsdag 1944, herinner ik me niets.“
Twee dagen later werd de brigade overgeplaatst naar Frinton-on-Sea, waar ze de kustbewaking moest uitvoeren. Burt en nog een aantal kameraden, die hij niet eerder had ontmoet maar met wie hij intussen kennis had gemaakt, werden ondergebracht in een verlaten school, waar in een lokaal ieder een eigen hokje met een bed erin kreeg om te slapen, afgedekt met een gordijn voor de privacy. Iemand maakte de opmerking “dit lijkt wel op een bordeel.” Burt had daar geen ervaring mee en kon hier dus niet op ingaan…. 

De arts had aangeraden hem een poos lichte dienst te laten verrichten om langzaam weer aan te sterken. Resultaat: hij werd aangesteld als corveeër: ’s morgens voor dag en dauw op, ’s avonds laat naar bed nadat de afwas gedaan was en de keuken weer opgeruimd…Dus het tegenovergestelde van lichte dienst. Gelukkig mocht hij snel daarna twee weken op zijn eerste verlof. Dit werd in London doorgebracht, waar kennissen van zijn ouders woonden en hij bij één van hen kon logeren. Hij herinnert zich dit als een uiterst plezierige tijd. 

Door tussenkomst van majoor Looringh van Beek (door Burt gekarakteriseerd als een “zeer aimabele officier”) werd hij in april 1944 ingedeeld bij de Brigade-Signals. Ongeveer tegelijkertijd verhuisde de brigade terug naar Dovercourt en begon Burt aan zijn opleiding als seiner. Dit hield in dagelijks behalve exerceren en wat lichamelijke oefeningen afwisselend de telefooncentrale bedienen en instructie in de Morsecode. 

Burton in zijn signalwagen

“6 juni kwam over de radio het nieuws van de invasie in Normandië, dus nu afwachten wanneer het onze beurt wordt om mee te doen.” Dit gebeurde exact twee maanden later: op 6 augustus 1944 werd de brigade ingescheept voor de overtocht en ging op 8 augustus aan land op de zgn. Sword Beach, het meest oost gelegen deel van het invasiegebied. En toen begonnen de seiners met hun eigenlijke werk: onderling contact tussen de verschillende legeronderdelen.
‘Als ik me goed herinner, kreeg elk z.g. verbindingssta
tion een identificatiecode, die dagelijks werd gewijzigd. Ook werd de onderling te gebruiken radiogolflengte dagelijks gewijzigd. Het contact tussen de seiners ging op verschillende manieren. Op korte afstanden ging het per aan de radio aangesloten microfoon, dus eigenlijk een telefoongesprek per radio. Op langere afstand en ook op korte afstand waar een code moest worden gebruikt (die ook dagelijks werd verstrekt) ging het per Morsecode. Seiners die niet in een wagen zaten, werden uitgerust met een zgn. Walkie-Talkie, een draagbare telefoon met een beperkt bereik. Later werd telkens wanneer we enige tijd (meerdere dagen, weken, of zelfs een paar maanden) op eenzelfde plek bleven, werden tussen units telefoonlijnen aangelegd en werden vaste telefoonverbindingen tot stand gebracht’  

De radioapparatuur van Burton

Na een gestadige opmars werd drie weken na de landing het eerste Franse stadje Pont Audemer door de brigade bevrijd. Daags daarna ging Burt samen met een kameraad zijn eerste echte (biefstuk) maaltijd genieten in het niet verafgelegen befaamde restaurant “Les Cloches de Corneville”. Dit heeft Burt 40 jaar later samen met een zakenrelatie nog eens herhaald!

Op 3 september volgde de uitbraak vanuit Normandië en zette de brigade de lange opmars in naar Paal, in België, dat vier dagen later werd bereikt. Behalve een korte nachtpauze, die hij slapend op de grond doorbracht op een plein in Airaines (nabij Amiens), zat Burton gedurende deze opmars continu aan de radio van zijn signalwagen. Ergens in Noord-Frankrijk kwam een Engelse ordonnans op zijn motor naast hem rijden, waarschijnlijk om een boodschap te overhandigen. Ineens een enorme knal en was de motorrijder op een naast de weg gelegen mijn gereden. Uit elkaar gescheurd, kermend van de pijn en naar zijn moeder roepend, stierf hij snel daarop, een geluk voor hem, maar voor Burt een verschrikkelijke, niet uitwisbare ervaring.De signalwagen van Burton was doorzeefd met granaatscherven en was de metalen beschermplaat zelfs van het generatorcompartiment geslagen. Gelukkig waren de inzittenden ongedeerd. Burton: “Met ons was niets gebeurd, behalve dat het potlood waarmee ik zat te schrijven opeens met de punt in mijn kin vastzat.” Na enkele uren haalden we de colonne in. De eerste reactie van de commandant van de Signals, de 1ste luitenant Van.O, was: “Gelukkig, de signalwagen is nog in orde.”

Na twee weken in de Belgische Kempen te hebben vertoefd, vertrok de brigade op 20 september richting Nederland. De bedoeling was bij de operatie “Market Garden” (slag om Arnhem) te worden ingezet. Ze kwam echter niet verder dan Nijmegen en werd toen teruggetrokken naar Grave voor bewaking van de brug over de Maas.

Ruim twee weken later volgden verplaatsingen door Nederland waaronder o.m. deelname aan de bevrijding van Tilburg, bewaking van Zeeuwse eilanden en een veldslag in de Bommelerwaard  bij Hedel, om uiteindelijk midden april 1945 in Vught terecht te komen. Wanneer de brigade in beweging was, zat Burt achter de radio in de signalwagen en gedurende het ettelijke perioden van rust achter de linies deed hij telefoondienst. Tevens had hij eenmaal een lang weekend en eenmaal een week verlof, beide doorgebracht in Brussel en verbleef hij enkele weken lang in een ziekenhuis ten gevolge van een langdurige aanval van ischias.

De dag nadat de Duitsers zich op 5 mei 1945 hadden overgegeven vertrok de brigade via Wageningen naar Den Haag, waar zij als eerste geallieerde troepen op 8 mei binnentrok. In de kazerne waar hij kwam te vertoeven, werd Burt belast met het bedienen van de telefooncentrale. Dit duurde tot en met zijn repatriëring naar de V.S., midden augustus 1945.

‘Al spoedig deed zich een incident voor: een Amerikaanse officier (Ik weet nog niet, hoe die aan mijn naam kwam…) stelde me voor over te stappen naar het Amerikaanse leger, om als majoor (!) in Duitsland als tolk te fungeren. Hij was erachter gekomen, dat ik vloeiend Engels sprak en ook, dankzij de HBS, behoorlijk Duits. Ik voelde er wel voor, maar ik kreeg geen permissie voor de overstap: ik was in de kazerne nodig als telefonist…’

In deze Haagse periode ging Burt op zoek naar zijn familie. ‘Daags na de bevrijding ben ik vanuit Rotterdam naar een nicht en haar niet-Joodse man in Schiedam gefietst. Van hem hoorde ik dat mijn oom, mijn tante en haar man en mijn twee neven in Amsterdam nog in leven waren. Ze hadden ondergedoken gezeten. Alle verdere familie was weg. Ik ging, helaas tevergeefs, ook nog op zoek naar ons in 1941 achtergelaten huisraad.’  

Burt: “Er waren nog meer teleurstellingen. Ten eerste de houding van vele Nederlanders die Burt sprak: “Jij hebt in de brigade een makkelijk leventje gehad, terwijl wij honger hebben geleden en zelfs “eigen teelt” moesten roken.” Verder het feit, dat ik, als soldaat, toegang tot een aantal betere restaurants werd geweigerd, die waren aan officieren voorbehouden. Hoe anders was het tijdens mijn verlofdagen in België, waar we in eetgelegenheden werden gefêteerd en soms zelfs vrijgehouden en ook in Engeland, waar ik intussen een weekje op verlof mocht.” Nee, Burt kon niet wachten om weer naar de VS terug te keren en ging dan ook niet in op een voorstel dat hij officier kon worden, mits hij voor een periode van drie jaar ging bijtekenen, om te beginnen voor Nederlands-Indië!

Midden augustus 1945 werd Burton afgemonsterd in New York, na een overtocht van zeventien dagen vanuit Rotterdam met zestien anderen op de ‘Tiba’ van de Holland- Amerika- Lijn. De kapitein deelde hen mee dat zij als niet-betalende passagiers, ondanks de lege kajuiten, in het ruim moesten verblijven. Onder toezicht van de bemanning mochten ze tweemaal per dag aan dek om te luchten. De maaltijden die ze zelf moesten komen halen, bestonden uit sardines met aardappelen of aardappelen met sardines.

Bij het verlaten van de dienst kreeg Burton driehonderd gulden. Daar moest hij echter nog wel even op wachten, omdat volgens het Nederlandse consulaat in New York zijn ouders geen recht hadden gehad op de kostwinnersvergoeding, aangezien Burton voor hij in dienst ging geen volledige baan had. Die driehonderd gulden werden ingehouden als eerste afbetaling.
Burton liet het er niet bij zitten en schreef een brief aan de koningin. Zes weken later ontving hij driehonderd gulden en een telefoontje van het consulaat. “Het was ook wel in orde gekomen zonder de koningin hierbij te betrekken,” werd erbij verteld. Later kreeg hij nog een kleine, maar zeer gewaardeerde bijdrage om zijn studie af te ronden.

In 1947 haalde Burton zijn graad ‘Bachelor of Chemical Engineering’ (iets tussen ing. en Ir.) en werd als beroepsingenieur geregistreerd.

In 1959 stuurde zijn toenmalige Amerikaanse firma hem naar Europa voor een marktonderzoek en zo kwam hij ook weer in Nederland terecht. Tijdens een van zijn vaste ontmoetingen met een oude maat van de Irene Brigade leerde hij in 1966 zijn vrouw Edith kennen.

Er moest Burton nog iets van zijn hart over die periode: ‘Op de Nederlandse ambassade in Washington werd mij toentertijd bevestigd, wat ik al eerder had vernomen: dat ik kans liep om in Nederland te worden opgeroepen voor militaire dienst. Formeel was ik nl. nog niet voor mijn nummer opgekomen. Mijn tegenwerping dat ik tussen 1943 en 1945 bij de Irene Brigade had gediend, telde niet. “Dat was immers als vrijwilliger!” werd er gezegd. Als reactie daarop zwoer ik meermalen geen voet meer in Nederland te zetten en nu woon ik er weer, al sedert ruim 30 jaar.’

Tijdens de 70-jarige D-day herdenking in Normandië dit jaar maakte Burton en Edith kennis met koning Willem-Alexander en koningin Maxima. ‘Dat was heel bijzonder. De koning is de vierde generatie van ons vorstenhuis met wie ik kennis heb gemaakt, dat heb ik hem ook verteld. De koning antwoordde hierop: “Jammer dat ik onze dochters niet heb meegebracht, want dan had u met de vijfde generatie kennis kunnen maken”.’

Terugkijkend op zijn periode met de Prinses Irene Brigade zegt Burton afsluitend: "Als ik weer jong was en er kwam weer oorlog, dan zou ik weer zo gek zijn." Hanny Meijler bespeurde het dertig jaar geleden al goed........

september 2014

Jaarlijkse herdenking bij gedenkteken in St. Joris-Winge

In  mei 2009 werd er onder impuls van de webmaster van deze website Richard van de Velde, zoon van een voormalig lid van de Prinses Irene Brigade, in samenwerking met de Belgische gemeente Tielt-Winge, een oorlogsmonument opgericht nabij de kerk van St. Joris-Winge, voor de drie aldaar gesneuvelde leden van de Prinses Irene Brigade Anthoon Bonte, Anton Bijlsma en Henk de Groot.
Historicus Jo Peeters en zijn vrouw Sofie wilde hun gedachtenis en offer in hun dorp niet ongemerkt voorbij laten gaan en willen vanaf dit jaar een jaarlijkse herdenking organiseren.

De herdenkingsplechtigheid vond plaats op zaterdagavond 6 september 2014. Om 18.00 u. kwam men samen voor de kerk van St.Joris-Winge. Langs de sociale netwerken hadden ze via het "Huis van het Belgisch-Franse Verzet" een oproep gedaan naar hun bevriende groepringen, een groep van fijne mensen die het in ere houden van ons historisch erfgoed hoog in het vaandel dragen. De Nationale Strijdersbond, afdeling Tienen, waren met hun vaandels aanwezig. Stefaan Hackelbracht, combatpiper vertegenwoordiger van het Seaforth Highlanders Regiment, luisterde de plechtigheid op met zijn bagpipe. Ook waren er veel leden van living history groeperingen uit de randgemeenten paraat op het afgesproken uur.
Ondanks dat de gemeente deze herdenking niet ondersteunde, kwam burgemeester Rudi Beeken van Tielt-Winge langs en richtte een woordje van lof en dank voor het initiatief. Na zijn toespraak en die van organisator Jo Peeters, werden er bloemen neergelegd door het Huis van het Belgisch-Franse Verzet en de delegatie van de Nationale Strijdersbond, afdeling Tienen.

Tijdens deze bloemlegging bracht de combatpiper "Amazing Grace" ten hore, een emotioneel moment…
Na de bloemlegging werd de nodige eer betoond met een eresaluut en de Last Post en werden werd het Nederlandse volkslied en het Belgische volkslied ten gehore gebracht.
Vervolgens werd iedereen uitgenodigd zich te begeven naar het punt op de Leuvensteenweg, aan de rand van het dorp, waar exact 70 jaar geleden de tragedie zich had voltrokken. Daar er op de plaats waar Henk, Anton en Anthoon aangeschoten werden door de Duitse artillerie en een Duitse tank, geen gedenkteken staat, besloten ze deze plaats toch even een "teken" te geven. Voor de plechtigheden werd er een wit kruisje geplaatst door Jo Peeters, met een klein opschrift rond de feiten die er 70 jaar geleden waren gebeurd. Ook hier werd er door Sofie, uit naam van alle aanwezigen, een krans neergelegd bij het kruis, opgeluisterd door de tonen van de bagpipes.
Ter afronding werd er een eresaluut gebracht onder de bugeltonen van de Last Post.


Zie hier het indrukwekkende terugblik op deze ceremonie.

Webmaster Richard van de Velde heeft enorm veel waardering voor de manier waarop Jo en Sofie Peeters deze herdenking georganiseerd hebben en heeft toegezegd volgend jaar bij de plechtigheid aanwezig te zullen zijn.


70-jarige D-day herdenking in Normandië 2014


Onder bezielende leiding van 'The lady of the forces' Nelleke Swinkels en LKol. der Fuseliers Henk Laurens togen woensdag 4 juni  2014 achtendertig personen, waaronder zeven veteranen van de Prinses Irene Brigade (waarvan vijf met vrouw!), richting Normandië om daar de 70-jarige herdenking van D-day mee te maken. Na een regenachtige reis werd het gezelschap 's avonds met enig oponthoud warm onthaald in het tentenkamp van de Charly-Compagnie 17 Pantserinfanteriebataljon Garderegiment Fuseliers Prinses Irene, die net buiten Arromanches gelegerd was. Hier werd het diner geserveerd, dat werd afgesloten met de gebruikelijke Calvados-borrel. Het statige, aan de rand van het stadje gelegen,  hotel Les Villas d'Arromanches zou het verblijf worden voor de komende drie nachten.


's Morgens 5 juni werd er een bezoek gebracht aan het Arromanches Circulair Cinema 360, waar de indrukwekkende film Normandy 100 days werd vertoond. Op de nabij gelegen heuvel was er een prachtig uitzicht over het strand van Arromanches. Met deze historische achtergrond werden de nodige foto's van de veteranen genomen.
Na veel files en via de beroemde, maar helaas vernieuwde, Pegasusbrug werd uiteindelijk met veel vertraging Breville bereikt.
Dit was de plaats waar de brigade hun eerste vuurdoop kreeg en de eerste twee brigadeleden sneuvelden in deze zgn. Hell-Fire-Corner. De bus stopte voor het monument ter nagedachtenis aan het verblijf van de brigade aldaar. Het gezelschap nam plaats op de stoelen die al klaar waren gezet voor hen. Na speeches van de Nederlandse militaire attaché uit Parijs, de plaatselijke burgemeester en Rudi Hemmes, volgde de gebruikelijke kranslegging.

Rondom het voormalig hoofdkwartier van de Brigade, nabij Chateau St. Come, werd de lunch genuttigd en daarna kreeg een RTL-reporter de mogelijkheid Tony Herbrink te interviewen voor een journaal-item. Vervolgens werd Tony, nog even enthousiast, geïnterviewd door een verslaggever van NRC-handelsblad.
Vervolgens ging het gezelschap weer terug naar het monument en werd ter afsluiting door een medewerker van de NIMH aan de toehoorders een uitvoerig militair verslag gegeven van de gebeurtenissen destijds. Hij werd daarbij telkens onderbroken door meldingen dat Prins Charles voorbij zou komen. Die kwam inderdaad voorbij suizen, een 91-jarige Schotse veteraan die twee uur bij 'zijn' monument op hem had staan wachten, negerend. Een gecombineerde Engels-Amerikaansee parachutistenshow in de buurt kon deze schande echter niet meer wegpoetsen.

Een barbecue in de tuin van het hotel sloot een drukke dag af. 
Diezelfde nacht stonden oude legervoertuigen honderden meters lang in een file richting het strand. Toen de webmaster en zijn vrouw in alle vroegte gingen kijken, bleken ze al op het strand te staan, maar nu vergezeld van enkele landingsvaartuigen en tanks. Hoe anders zou dat er 70 jaar geleden hebben uitgezien?




De bewuste 6 juni 2014 werd er 's morgens op het stadsplein aan de kust in Arromanches grote publieke belangstelling w.o.'onze' veteranen en de rest van ons gezelschap, de 70-jarige herdenking van D-Day gehouden. De herdenking had grotendeels een nationaal karakter. Er nam weliswaar een compagnie met vaandel van het Franse 3e Regiment Genie deel, maar Nederland werd vertegenwoordigd door militairen van de C-Compagnie 17 Pantserinfanteriebataljon Garderegiment Fuseliers Prinses Irene, de Vaandelwacht van Garderegiment Fuseliers Prinses Irene en detachementen van 11 Luchtmobiele Brigade, Marine Luchtvaartdienst (MLD) en het Korps Mariniers.
Tijdens de plechtigheid werden er verschillende kransen gelegd door o.a. het Koningspaar en ZKH prins Jaime de Bourbon de Parme, minister-president Rutte en Minister van Defensie Hennis -Plasschaert, dhr. Hemmes namens de  veteranen van de Prinses Irene Brigade en een veteraan namens de MLD. De indrukwekkende plechtigheid werd afgesloten met een fly-by door een Nederlandse B-25 Mitchell bommenwerper en een Spitfire jachtvliegtuig. Na de herdenkingsplechtigheid was er een gezamenlijke lunch met het Koningspaar en genoemde Nederlandse Tweede Wereldoorlog veteranen en hun begeleiders.

's Middags was er de grote internationale herdenking in Ouistreham, waar alle grote regeringsleiders ook aanwezig waren. Tussen de ca. 8000 genodigden zaten ook de veteranen van de Prinses Irene Brigade met hun begeleiders. In de smoorhete zon trok een wervelende show aan hen voorbij.  ZKH Prins Jaime toonde zich letterlijk een goede beschermheer van de Brigade door de dorstige delegatie van de Brigade op de tribune van de nodige glaasjes water te voorzien. Hoogtepunt van deze twee uur durende ceremonie was toch wel de verbroedering tussen een Franse commando en een Duitse parachutist die elkaar emotioneel in de armen vielen. Het was een mooi gebaar van vrede en van toekomst.

                                                                                        v.l.n.r.: Burton Sanders, Frans van der Meeren, Rudi Hemmes, Karel Zwart, Gabriel Parel, Max Woff, Tony Herbrink

Zaterdagmorgen 7 juni werd de thuisreis aanvaard en werd er in Pont Audemer een tussenstop gemaakt om daar een herdenkingsceremonie bij te wonen in de voortuin van het gemeentehuis van Pont Audemer, het eerste Franse stadje dat de Prinses Irene Brigade in augustus 1944 had bevrijd. Vaandeldragers, de Vaandelwacht van Garderegiment Fuseliers Prinses Irene en de Band of Liberation stonden al klaar en de burgemeester heette iedereen persoonlijk welkom. Na speeches van de burgemeester, legeraalmoezenier bd. Jan van Lieverloo en veteraan Rudi Hemmes, volgde de kransleggingen. Ter afsluiting volgde er in het gemeentehuis nog een gezellig samenzijn, onder het genot van champagne en een borrelhapje. In de bus aangekomen vertelde veteraan Tony Herbrink via de intercom aan de inzittenden hoe hij hangend aan een Belgische tank met zijn peloton net buiten dit stadje werd afgezet. Hij was er nog maar net of hij hoorde dat de bruggen in het stadje door de Duitsers werden opgeblazen. Huis voor huis moest worden uitgekamd op aanwezige Duitse soldaten. Enkele werden daarbij krijgsgevangen gemaakt. Tony benadrukte nog eens dat hij zeker wist dat zij de eersten waren die dit stadje hadden bevrijd.

Na een heerlijk slotdiner in Hotel Van der Valk in het Belgische Nazareth, werden Nelleke en Henk terecht nog even in het zonnetje gezet en nam het gezelschap afscheid van elkaar. In een korte tijd waren er innige contacten ontstaan en een ieder keek met veel genoegen op deze reis terug. Respect verdienen de zeven veteranen voor hun uithoudingsvermogen en nimmer aflatende betrokkenheid bij alle festiviteiten. Voor de webmaster en zijn vrouw een reis om nooit meer te vergeten!  

De NOS verzorgde 's middags 6 juni 2014 een uitgebreide tv-uitzending over de diverse ceremonies langs de Normandische kust. Vooral van de ceremonie in Arromanches zijn veel beelden van de veteranen van de Prinses Irene Brigade te zien:

Ook Omroep Brabant schonk in twee items in Onder Ons aandacht aan de veteranen en de C-compagnie in Arromanches:,+zegt+95-jarige+oud-strijder+Prinses+Irene+Brigade.aspx  (Tony Herbrink wordt hierin per abuis Tonny Helbrink genoemd...)

januari 2014

Beschermheer Prins Jaime de Bourbon de Parme

Eind 2013 zochten Brigadegeneraal Arie Vermeij en generaal-majoor b.d. Rudi Hemmes, namens de vereniging van Veteranen GFPI, via H.K.H. Prinses Irene de toestemming om haar zoon Prins Jaime te vragen beschermheer van de VVVGFPI te worden. De prinses stemde in en het verzoek werd in overweging genomen. Prins Jaime werd uitgenodigd en was aanwezig op de Regimentsverjaardag van 10 januari 2014 en voerde zeer open en ontspannen gesprekken met oude en jonge veteranen. De kennismaking met het bestuur vande VVVGFPI verliep in een gemoedelijke sfeer en middels een persbericht werd duidelijk dat Prins Jaime het beschermheerschap heeft aanvaard.
Prins Jaime werkt bij het ministerie van Buitenlandse zaken in Den Haag en wordt in de zomer van 2014 de Nederlandse ambassadeur bij het Vaticaan.

Het bestuur van de VOSKNBPI (v.l.n.r. Tony Herbrink, Frans van der Meeren, Prins Jaime en Rudi Hemmes)


september 2012

Een interview met de jongste ‘veteraan’ van de Prinses Irene Brigade

Op de meeste festiviteiten van de Prinses Irene Brigade is hij steevast aanwezig, de goedlachse  Brabander Theo van Liempt. Tijdens een praatje met hem op de reünie van de VOSKNBPI in 2011, kwam de webmaster Richard van de Velde erachter dat Theo op zijn 16e jaar al bij de Irenebrigade terecht kwam. Daar moet toch wel een verhaal achter zitten.

Theo van Liempt werd geboren op 22 mei 1928 in Vlokhoven, een wijk in het noorden van het Eindhovense Woensel. Zijn ouders waren de Rotterdammer Petrus van Liempt en uit Kerkdriel afkomstige Wilhelmina Terheijden.  Zij kregen samen tien kinderen:

v.l.n.r. Theo, Wim, Jan, Annie, Maria, Jozef, Jo, Frans, Cor en Toos.

Theo woonde  in 1942 nog met zijn twee zussen  Cor en Maria en zijn twee broers  Wim en Jan bij zijn ouders thuis op de Woenselsestraat 105.








Op 28 augustus 1942 stortte rond 0.30 uur een vliegtuig komend uit noordoostelijke richting brandend neer in deze Woenselsestraat, tussen de Beekstraat en de Eckartse Heiweg.

Het betrof een Wellington IV, met serienr. Z1245 (code SM-D), die deel uitmaakte van een Poolse bommenwerper eenheid van de RAF: het 305 (Wielkopolska) Squadron Royal Air Force, Ziemia Wielpolska (Land van Groot- Polen).

De Poolse bemanning bestond uit:

Sgt. Jan Pytlak, piloot; (geb. 16.1.1918 te Szamotułach, nabij Poznań)
F/Lt Antoni KIEWNARSKI, navigator;( geboren op 26 januari 1899 in Moskou)
F/Sgt Feliks GAWLAK, marconist; (geb. 15 mei 1918 te Kaczanowo)
Sgt Jozef JANIK, achter boordschutter; (geb. 6.1.1914 Brzostek p Jasło)  .
Sgt. Tadeuz  Frankowski; (geb. 2-8-1920) bombardier en voorste boordschutter

Deze foto van No. 305 Polish Bomber Squadron is genomen in 1942 op vliegveld  Cammeringham  in Lincolnshire. Het squadron poseert voor een Vickers Wellington bommenwerper.

Het vliegtuig was 27 augustus 1942 om 20.45 uur  vertrokken van hun basis in Cammeringham (Ingham) in het Engelse Lincolnshire en op weg voor een bombardement  op de Henschel- vliegtuigfabrieken in KasseI, maar het doel werd niet bereikt en ze vlogen toen naar Münster. Op de  terugweg werden ze beschoten door een Duitse nachtjager. Boven Eindhoven probeerde Piloot Pytlak waarschijnlijk zijn aangeschoten ‘kist’ nog buiten de stad aan de grond te krijgen, maar dat lukte helaas net niet meer , zodat de bemanning  gedwongen was uit het vliegtuig te springen.  Dit lukte Kiewnarski, de navigator, en frontschutter Sgt. Frankowski. Het vliegtuig boorde zich rond half een in de nacht van 27 op 28 augustus in Woenselsestraat 101 van de familie Renders in de wijk Vlokhoven te Eindhoven. Het staartstuk van het vliegtuig sloeg echter ook de hele bovenverdieping weg  van huisnummer 103 en 105, van de familie Van Liempt. Hierbij kwamen de beide ouders van Theo en zijn twee zusters, die boven lagen te slapen, om het leven: Petrus van Liempt, geb. 17-08-1883, Wilhelmina van Liempt-Terheijden, geb. 06-09-1886 en hun kinderen Catharina, geb. 17-10-1911 en Maria, geb.13-10-1919. Ook de 13-jarige W. Renders , een buurjongen van Theo, vond hierbij de dood.


Op deze foto de resten van de woningen op nr 103 (Abels) en 105 (Van Liempt).

Bij de crash sprongen de benzinetanks van het vliegtuig uiteen en veroorzaakten één grote vuurzee, wat tot gevolg had dat veel huizen onmiddellijk in vuur en vlam stonden. Op de straat lagen overal onderdelen van vleugels, landingsgestel , motoren en attributen van de bewapening. Tevens waren er veel sporen van fosfor, welke steeds lichtverschijnselen vertoonden.

Door de crash was de gemeentelijke waterleiding defect geraakt, waardoor er voor de bluswerkzaamheden geen druk in de leiding overbleef. De brandweercommandant kwam toen op het idee om de zuigbuis rechtstreeks aan te sluiten op de standpijp. Dat had het gewenste effect en ruim twee uur later was de brand meester.

Er waren ook 17 (zwaar)gewonden, w.o. Theo en Wim die, doordat zij uit het brandende huis sprongen, hun benen hadden verbrand.
Tien huizen waren ingestort en totaal uitgebrand en nog eens 10 huizen zwaar beschadigd.





De nog aan boord zijnde bemanningsleden eerste piloot Kpl. Jan Pytlak, schutter Sgt. Jozef Janik en marconist Sgt. Feliks Gawlak werden later verkoold tussen de wrakstukken van het vliegtuig gevonden. Ze werden begraven op de begraafplaats De Oude Toren te Woensel in Eindhoven.

(Bron foto :
F/Lt  Kiewnarski
werd  krijgsgevangen gemaakt, toen hij met zijn parachute neerkwam nabij Nederwetten. Amateurhistoricus Foppe de Lang uit Nuenen kwam via archiefstukken het volgende daarover aan de weet:

“Op 28 augustus 1942 omstreeks half één in de nacht zagen wachtmeester Karel Schiltmans en marechaussee opsporingsambtenaar Franciscus Derks dat er ten zuiden van de H. Lambertuskerk te Nederwetten in een weide langs de weg Nederwetten-Woensel, een valscherm daalde. Bij nader onderzoek vonden ze in het weiland een geopende parachute, een gordel, een vliegerkap en een dameskous, vermoedelijk afkomstig van een daar gelande parachutist. Wat de bedoeling van die dameskous was, is onduidelijk. Mogelijk een souvenir van zijn vrouw of vriendin. Van Duitsers is bekend dat deze dameskousen bij zich hadden als 'Liebesgabe'.

Op diezelfde dag omstreeks acht uur 's morgens troffen wachtmeester van de marechaussee Jacob Boluijt en Gijsbertus Damen, gemeenteveldwachter en tevens onbezoldigd rijksveldwachter, in de rand van het populierenbos langs de weg Nuenen-Nederwetten, een onbekend in donkerblauw uniform geklede man aan. Deze was gewond aan zijn gezicht en linkerhand en hij had zijn enkel gebroken. Verder werd een openingsparachuutje, een gordel, een gelaatsstuk met slang en koppeling van vermoedelijk een zuurstofapparaat en een zwemband aangetroffen. De parachute waar de piloot op lag, vertoonde verschillende bloed vlekken. Bij fouillering werden op hem papiergeld aangetroffen. Ook bleek uit de papieren dat het hier ging om de Poolse Flight Lieutenant Antonie Wladyslaw Kiewnarski.

Na een voorlopige medische behandeling door dokter Slijffers uit Nuenen, liet deze de gewonde man per brancard naar het St. Elisabethsgesticht (nu Het Klooster) brengen. Daar werd hij onder bewaking van de marechaussee gesteld. “

Deze Majoor werd uiteindelijk als krijgsgevangene overgebracht naar Stalag Luft III in Sagan, 100 km ten zuidoosten van Berlijn. Dit kamp werd speciaal gebouwd voor geallieerde vliegeniers en kon ong. 10.000 gevangenen herbergen. Het was een berucht kamp, doordat ontvluchten hieruit bijna onmogelijk was. Op een gegeven moment lukte het 200 gevangenen in maart 1944 toch via drie zelf gegraven tunnels te ontsnappen. Antoni  was één van hen die ontsnapte. Hierop is de film The Great Escape gebaseerd ( ). Op of omstreeks 26 maart 1944 werd Kiewnarski  echter opnieuw gevangen genomen en op het politiebureau in Hirschberg verhoord en vervolgens overgebracht naar de burgergevangenis in die stad. Hij is op 31-Mar-44 door de Breslau Gestapo’er Lux  met 27 andere ontvluchte gevangenen  op een open veld  in deze stad geëxecuteerd. Hierna werd het stoffelijk overschot gecremeerd en de urn teruggebracht naar Sagan. Na de oorlog werd zijn urn en die van zijn 49 andere maten overgebracht naar het Poolse Poznan en bijgezet op de plaatselijke Old Garrison begraafplaats.

Zie website:

Sgt Tadeusz "Teddy" Jan Frankowski, het laatste bemanningslid,  wist na de crash met een gebroken enkel en een schotwond te ontkomen. Hij bereikte via Boxtel en langs het riviertje de Beerze, de Belgische grens. Via Achel, Hasselt, RijkeI, St.Truiden en het Meerdaalbos, kwam hij in contact met een verzetsorganisatie, zodat hij uiteindelijk op 25 oktober 1942, via Frankrijk en Gibraltar, Engeland bereikte. Hij overleed in 1996 in Blackpool.

Op 040TV vertelt Theo zijn ervaringen:

Wim en Theo werden door hun oudere broer en voogd Frans en zijn vrouw in huis opgenomen.
Hun oudere broer Jan kwam via de Arbeitseinsatz in Duisburg terecht.  Daar hij echter samen met een Franse collega illegaal had gehandeld in levensmiddelenbonnen, werd hij door de SD gearresteerd en stelde men hem voor de keuze ofwel  de gevangenis in ofwel zich aansluiten bij de SS. Hij koos voor het laatste en kwam zodoende, na een korte tussenstop bij zijn familie in Eindhoven, in Amersfoort terecht in een SS-opleidingsinstituut. Hij wist hier echter op slinkse wijze weer te ontkomen door op een nacht over de omheining te klimmen en vervolgens onder te duiken bij familie.

Jan en Wim

In maart 1945 waren Jan  en Wim in Eindhoven enthousiast geraakt door een wervingsposter voor oorlogsvrijwilliger bij de Prinses Irene Brigade.  Nadat ze een bewijs voor politieke betrouwbaarheid hadden bemachtigd, meldden ze zich bij het wervingsbureau op de Willemstraat in Eindhoven. Al snel waren ze al met 80 andere Eindhovenaren op weg naar de Prinses Irene Kazerne in Bergen op Zoom. Hier moest  majoor Looringh van Beek (“Oom Paul”) en zijn officieren hen in 7 weken klaarstomen om snel operationeel te zijn.

Toen de pas 16-jarige Theo de enthousiaste verhalen van zijn broers hoorde over dit opleidingscentrum,  was hij niet meer te houden en ging op eigen initiatief en zonder een cent op zak ook met de trein daar naartoe.

De wacht liet hem binnen, omdat zijn twee broers ook op de kazerne huisden. Toen de leiding van zijn huiselijke situatie hoorden, vond men zolang een baantje voor hem bij het Motor Transport Toezicht.  Enkele dagen later moest hij op de keuring verschijnen , maar werd hij zonder opgaaf van redenen afgekeurd. Jan en Wim wendden zich toen tot kapitein Vettewinkel  en hij regelde een herkeuring voor Theo. Dit keer werd hij goedgekeurd en kwam als hulp in de kazernekeuken terecht.
Zowel Jan, Wim als Theo zijn eind april 1945 niet meer ingezet bij de laatste actie van de Irenebrigade bij Hedel.
Toen de Brigade in november 1945 werd ontbonden, kon Theo kiezen uit  een baan bij de Regimentspolitie of bij de Pantserdivisie  o.l.v. Jhr. Beelaerts van Blokland. Hij koos voor het laatste  en leerde o.a. een Bren Gun carrier besturen.  In maart 1946 verhuisde hij naar De Harskamp en enkele maanden later naar de Oud Alexander kazerne in Den Haag.
In november 1946 verliet Theo de militaire dienst.

Op 16 december 2011 kreeg Theo tijdens de afsluitende receptie van de koorduitreiking in Tilburg, een herseninfarct. Iedereen die Theo kent, wenst hem en zijn familie veel sterkte toe.


Onthulling plaquette te St. Joris-Winge (B) op 30 mei 2009

                                                                                                                                        Mevr. Vogels (zus van Anton Bijlsma) bij het monument in St. Joris-Winge

Begin september 1944 sneuvelde te St. Joris-Winge in België drie leden van Prinses Irene Brigade: Anthoon Bonte, Anton Bijlsma en Henk de Groot.
De webmaster van deze site en tevens de initiatiefnemer, stuurde in oktober 2007 een verzoek naar de gemeente Tielt -Winge om een monument met plaquette te mogen plaatsen in hun deelgemeente St-Joris-Winge. Hij had hiervoor zowel een brief als e-mails gestuurd naar B&W, de burgemeester en 1e wethouder van die gemeente. Op 21 december 2007 kreeg hij van de gemeentesecretaris Dhr. De Keyzer, die sprak namens de adviesraad en gemeentebestuur, officieel toestemming daarvoor.

Op 8 mei 2008 bracht Richard van de Velde een bezoek aan het gemeentehuis van Tielt-Winge. Hij werd hier zeer hartelijk ontvangen door zowel de gemeentesecretaris, een schepen van Toerisme, twee ambtenaren van cultuur en toerisme en last but not least de burgemeester. De betrokkenen bleken zeer goed geïnformeerd te zijn en over veel enthousiasme te beschikken. Ook bleek al vrij snel dat alle partijen op één lijn zaten.
Op 17 maart 2009 bracht Van de Velde het door hem ontworpen monument naar St. Joris-Winge. Tevens werd in goed overleg het programma minutieus doorgelopen en de taken verdeeld.

                De indrukwekkende ceremonie rond de onthulling vond plaats op 30 mei 2009

De plechtigheid ving aan ongeveer op de plaats waar de soldaten Bonte en Bijlsma en korporaal De Groot van de Prinses Irene Brigade op 6 september 1944 om het leven kwamen, nl
. op het kruispunt Leuvensesteenweg/ Tweevijverstraat net buiten St.Joris-Winge. Onder toeziend oog van een twaalftal oud-leden van de Prinses Irene Brigade, een afvaardiging van B&W van Tielt-Winge, directe familie van de slachtoffers en Belgische vaandeldragers, verhaalde de initiatiefnemer van de gebeurtenissen van bijna 65 jaar geleden. Na een korte plechtigheid, legden burgemeester Desaever-Cleuren en dhr. Hemmes, als voorzitter van de VOSKNBPI, symbolisch een bloempje neer op deze memorabele plaats. Ook de familie De Groot plaatste hier een bloemetje ter nagedachtenis aan hun overleden familielid.
Vijf oude legervoertuigen uit de Tweede Wereldoorlog, waaronder een heuse scoutcar, zorgden ervoor dat de genodigden en belangstellenden vervoerd konden worden naar de St. Joriskerk in het centrum van het dorp, waar het overige gedeelte van het programma zou plaatsvinden. Daar aangekomen stond de Vaandelwacht al gereed en speelde de plaatselijke harmonie De weergalm der Winghe een welkomstmars, waarna iedereen door een haag van vaandels de kerk betrad.
De priester-aalmoezenier dhr. Van der Vring en de plaatselijke priester
dhr. D’Havé ,verzorgden hier een gezamenlijke eucharistieviering, die mooi werd opgeluisterd door het St. Joriskoor. Hierna togen de toehoorders naar het perk naast de kerk, waar de onthulling van het monument zou plaatsvinden.
Hier volgden achtereenvolgens de speeches van dhr. Van de Velde, burgemeester Desaever-Cleuren en dhr. Hemmes. Namens de familie van de slachtoffers sprak de dochter van Anton,  mevr. Ann Bijlsma-Webb, die voor deze plechtigheid met haar familie speciaal uit Engeland was overgekomen. Zij was het ook die samen met de broer van Henk de Groot het monument onthulde door het op plechtige wijze te ontdoen van de Nederlandse vlag. Vervolgens legden afgevaardigden van de Prinses Irene Brigade, het college van B&W van Tielt-Winge en familieleden van de slachtoffers kransen en bloemstukken.
Er dient ook nog vermeld te worden dat er familie, een neef en zijn vrouw, van Anthoon Bonte bij alle plechtigheden aanwezig was. Zij waren voorafgaand aan de ceremonie nog op de begraafplaats van hun oom in Leuven geweest.
Het slotakkoord was voor de plaatselijke Weergalm der Winghe waarvan een lid de Last Post speelde en de harmonie op indrukwekkende wijze eerst het Wilhelmus en daarna het Belgisch volkslied ten gehore bracht.
Na het dankwoord van de initiatiefnemer, vervoegden de toehoorders zich achter de harmonie aan richting gemeenschapscentrum De Maere. Hier werden alle aanwezigen, op initiatief van het gemeentebestuur, op hartelijke wijze ontvangen met heerlijke hapjes en drankjes. Dhr. Hemmes sloot het geheel in stijl af door alle betrokkenen te bedanken die deze ceremonie tot iets onvergetelijks hadden gemaakt.

De webmaster en initiatiefnemer wil nog eens extra benadrukken dat hij de samenwerking met alle Belgische betrokkenen als zeer bijzonder heeft ervaren en spreekt de wens uit dat de band tussen de Prinses Irene Brigade en de gemeente Tielt-Winge voor de toekomst behouden zal blijven!

Het monument is geplaatst  in een perk naast de kerk te St.Joris-Winge, nabij de plaatselijke oorlogsmonumenten.

Brief naar B&W gemeente Tielt-Winge

Enkele foto's van de 'plaats delict' anno 2008

Officiële tekst van de plaquette

Officiële programma van 30 mei 2009

Aankondiging in Het Nieuwsblad van plechtigheid

Fotoreportage van de ceremonie op 30 mei 2009

Verslag in Het Nieuwsblad met serie foto's van de plechtigheid


Ook plaquette voor gesneuvelde Irenebrigadiers in Boven-Leeuwen


In de laatste maanden van 2007 heeft de webmaster van deze website pogingen gedaan om het Gemeentebestuur van West-Maas en Waal te overtuigen van de noodzaak van een eenvoudige plaquette voor de gesneuvelde Irenebrigadiers Kroon en Arnoti in hun deelgemeente Boven Leeuwen. Hij had hiervoor zowel B&W van genoemde Gemeente benaderd, maar ook B&W en gemeenteraadsleden van de Gemeente Druten, waar Horssen onder valt. In laatst genoemde deelgemeente liggen namelijk de graven van de gesneuvelden.

De website van Nieuws van Maas en Waal, zie 23 en 24 oktober

Krantenartikel in de Gelderlander 27 oktober 2007

Krantenartikel in De Gelderlander van 3 november 2007

Krantenartikel in De Gelderlander van 8 november 2007

Krantenartikel in De Gelderlander van 30 november 2007

Eind 2007 voerde Van de Velde ook veel gesprekken met ooggetuigen van de hinderlaag, waarin bovengenoemde soldaten zijn gevallen, w.o. ook met oud-commandant van de Recce de 95-jarige B. ter Haar en drie inwoners van Boven Leeuwen. Hun verklaringen kunt u hier lezen.
28 november 2007 viel uiteindelijk de beslissing: B&W van West Maas en Waal  liet bij monde van burgemeester Steenkamp in een persoonlijk gesprek met de getuigen van het drama en de webmasters van deze site en Maaswaalweb weten dat er een plaquette op het oorlogsmonument te Boven-Leeuwen geplaatst mocht worden. Op 12 april 2008 vond uiteindelijk in een indrukwekkende ceremonie, de onthulling van de plaquette voor de dienstplichtige soldaten Kroon en Arnoti plaats. They will be remembered!

Oorlogsmonument te Boven-Leeuwen met voorbeeldplaquette

Krantenartikel in De Gelderlander van 14 februari 2008

Programma 12 april 2008 Boven-Leeuwen

Verslag van ceremonie op 12 april 2008 op Maas Waal Web van Nol van Eck (incl. fotoreportage)

Interview met Dhr. J. Kroon en N. Rietkerk, broer en zus van Marius Kroon, in de Gelderlander van 14 april 2008

Mooie verfilming van deze onthulling door plaatselijk bekende cineast Jos van Kruisbergen


Voormalige Koninklijke Nederlandse Brigade Prinses Irene krijgt onderscheiding ”Freedom of the City” van de stad Wolverhampton

Zaterdag 19 augustus 2006 ontving een delegatie van oud-strijders van de Koninklijke Nederlandse Brigade Prinses Irene uit handen van de burgemeester van Wolverhampton de “Freedom of the City”. Dit Ereburgerschap wordt hoogst zelden toegekend en is zelfs uniek te noemen omdat het de eerste keer is dat een buitenlandse organisatie in Engeland een dergelijke eer te beurt valt.


v.l.n.r. Genmaj bd Rudi Hemmes, de burgemeester van Wolverhamton en Kolonel bd Tony Herbrink

Er bestaat een nauwe band tussen de stad Wolverhampton en de, in Engeland in 1941opgerichte, Koninklijke Nederlandse Brigade Prinses Irene. Die band dateert van mei 1941, toen het eerste detachement werd gelegerd in Wolverhampton, in Wrottesley Park, om getraind te worden voor de invasie in Normandië.

Het was in Wolverhampton dat Koningin Wilhelmina de naam van haar kleindochter Prinses Irene, “zij die vrede brengt”, toekende aan de Brigade en een Vaandel overhandigde aan de toenmalige commandant, generaal Noothoven van Goor.

De reden om juist de Prinses Irene Brigade de hoge onderscheiding toe te kennen is vooral vanwege hun inspanningen voor de vrede in Europa gedurende de Tweede Wereldoorlog en de meer dan 60 jaar durende vriendschap tussen de Brigade en de stad.

Sinds 1947 organiseert de afdeling van de British Legion in Wolverhampton in samenwerking met het gemeentebestuur van Wolverhampton ieder jaar een herdenking op het kerkhof aan Jeffcock Road. Daar liggen 23 Nederlandse militairen van de Brigade begraven onder wie generaal Noothoven van Goor. Zij waren getraind om ingezet te worden op het vasteland van Europa, maar stierven helaas voortijdig.

Het Garderegiment Fuseliers Prinses Irene, dat de tradities van de Prinses Irene Brigade voortzet, is elk jaar met een aantal jonge fuseliers en oud-strijders aanwezig tijdens deze herdenking.

Natuurlijk was het Garderegiment ook op zaterdag 19 augustus jl aanwezig want, zoals de commandant van het Garderegiment zei, iedere eer die de Prinses Irene Brigade te beurt valt is ook een eer voor het Garderegiment Fuseliers Prinses Irene.

Met het voorbeeld van de Prinses Irene Brigade voor ogen vertrekt het Garderegiment in november van dit jaar naar Uruzgan in Afghanistan om daar te werken aan de wederopbouw van het land.

Voorzitter van de vereniging van Oud-strijders van de Koninklijke Brigade Prinses Irene, generaal majoor bd Rudi Hemmes was zaterdag een gelukkig mens. Hij benadrukte nog eens de goede verstandhouding tussen de stad en de oud-strijders van de Prinses Irene Brigade en hoopte dat de huidige generatie er in zal slagen om langdurige vrede en veiligheid in de rest van de wereld te handhaven.

 Persbericht: Wolverhampton, Den Haag, 19 augustus 2006