No.2 Dutch Troop - Prinses Irene Brigade

Ga naar de inhoud

No.2 Dutch Troop

Wolverhampton > Commando's
No. 2 Dutch Troop
Van de Prinses Irene Brigade naar de Nederlandse commando's

De oprichting van de Britse commando's
In juni 1940 leek het alsof de kaarten al waren geschud. Duitsland had, met uitzondering van Groot-Brittannië, vrijwel heel Europa bezet. De Britse premier Winston Churchill wilde zich echter niet bij de Duitse suprematie neerleggen. Hij wilde zo spoedig mogelijk overgaan tot offensieve acties tegen de bezette gebieden.
Luitenant-kolonel D. Clarke van de Britse Imperial General Staff kreeg de opdracht een guerrilla-eenheid op te richten. De naam 'Commando' was ontleend aan de Boerenoorlog in Zuid-Afrika (1899-1902). Churchill, die zelf ooggetuige was geweest van deze oorlog, gaf in 1940 de aanzet tot de oprichting van kleine, gespecialiseerde eenheden die later bekend zouden worden als de Britse commando's.
Een van de bekende Britse officieren die bij de opbouw betrokken raakte, was de Schot Lord Lovat. Hij kreeg in 1940 de opdracht landingen uit te voeren in de door Duitsland bezette landen van Europa. Hij verzamelde daarvoor mannen uit het Britse leger, die de naam 'legercommando's' kregen.
Al in 1940 voerden deze eenheden de eerste landingen, de zogenoemde raids, uit. Vanuit zee werden aanvallen uitgevoerd op de kust van Noorwegen, onder meer bij Spitsbergen, de Lofoten, Vågsøy en in de fjorden. De commando's keerden vrijwel zonder verliezen terug naar Groot-Brittannië en namen daarbij ook Noren mee.

Achnacarry Memorial in Speanbridge, het gebied waar de commando's werden opgeleid- Foto  Ian S, CC BY-SA 2.0


Commando's in opleiding in het Schotse Achnacarry

Nederlandse militairen volgen de commandoopleiding
Ook Nederlandse militairen van de Prinses Irene Brigade kregen de gelegenheid om de zware commandoopleiding te volgen. De opleiding vond plaats in Schotland en stelde bijzonder hoge eisen aan de fysieke conditie en het doorzettingsvermogen van de deelnemers.
Een belangrijk onderdeel van de training bestond uit het uitvoeren van landingen vanuit de Schotse Lochs. Dat gebeurde met kleine landingsboten met een platte bodem. De oefeningen werden niet één keer, maar soms wel duizend maal herhaald.
De commando's moesten de heuvels op, altijd in looppas en onder gebruik van scherp munitie en explosieven. Een oud-deelnemer herinnerde zich:

'Was je doodmoe bijna boven op de heuvel aangeland dan tirailleren, handgranaat werpen, dekken en weer terug in de looppas naar de boten en.. opnieuw naar boven tot de oefening perfect was.'

Ook de volgende herinnering geeft een indruk van de zwaarte van de opleiding:

'Drijfnat en uitgeput 'mocht' je dan, weer in looppas, een speedmars afmaken of door naar de hindernisbaan om gezamenlijk - weer onder vuur en explosies - deze hindernisbaan en enkele malen te nemen.'

De kleine landingsboten hadden een dubbele bodem die met kurk was gevuld. Het gebeurde meerdere keren dat een boot, hoewel deze door kogels lek was geschoten, toch bleef drijven.
Ook 's nachts kregen de commando's weinig rust. Regelmatig werd alarm geblazen en moesten zij opnieuw op pad voor oefeningen, onder meer speedmarsen. Na terugkomst konden ze niet opnieuw naar bed. Wel kregen ze een stevig ontbijt, waarna het gewone trainingsprogramma weer begon.
Uiteindelijk ontvingen slechts vijfentwintig Nederlandse cursisten na deze loodzware opleiding het felbegeerde commandobrevet en de bijbehorende groene baret.

Commandobadge

Oprichting van No. 2 Dutch Troop
Op 25 juni 1942 werden de vijfentwintig Nederlandse commando's overgeplaatst naar een ontruimde school in het Schotse plaatsje Troon. Onder bevel van luitenant Mulder werd daar officieel No. 2 Dutch Troop opgericht. De eenheid maakte deel uit van No. 10 Inter Allied Commando.

Commando Tellinga

Het embleem van No. 2 Dutch Troop was het gevechtsmes, het zogenoemde 'fighting knife'. Op de badge van de groene baret stond de spreuk Nunc aut Nunquam, oftewel 'Nu of Nooit'.
De uitrusting van de commando's bestond voornamelijk uit een gevechtsmes, pistool, geweer, Bren gun, tommygun, handgranaten en explosieven.

Exercitie onder leiding van officieren
Bij de troep werden de officieren luitenant Linzel, luitenant Knottenbelt en luitenant Ruysch van Dugteren ingedeeld.
Op 16 juli 1942 vertrok No. 2 Dutch Troop naar Portmadoc, een plaatsje in het noorden van Wales. Daar voegde de eenheid zich bij No. 10 (Inter Allied) Commando, onder leiding van luitenant-kolonel D. Lister.


Exercitie o.l.v officieren

Als tegemoetkoming voor de extra zware training werden de commando's bij burgers ingekwartierd. Dat gebeurde ook bij andere commando-eenheden in Groot-Brittannië. Op die manier konden de militairen bovendien beter op de hoogte blijven van wat er in het land gebeurde.
In de tweede helft van 1942 bereikte de Nederlandse Troop de beoogde sterkte. Vijfenveertig goed getrainde commando's kwamen de gelederen versterken. Nu was het wachten op de eerste operationele opdracht.
Op 31 mei 1943 verhuisde No. 2 Dutch Troop, samen met de andere onderdelen van No. 10 Inter Allied Commando, naar de Engelse badplaats Eastbourne. Deze plaats zou tot het einde van de oorlog de thuisbasis blijven van deze internationale eenheid.

Bergtraining in Schotland
Op 2 oktober 1943 vertrokken de Nederlandse commando's naar Braemar in het noorden van Schotland voor een bergtraining. Er gingen geruchten dat zij daarna naar de Balkan zouden worden uitgezonden. Het liep echter anders.
Op 6 december bracht Prins Bernhard een bezoek aan de Nederlandse commando's in Portmadoc. Hij bracht voor de eenheid een rood-wit-blauwe vlag mee en overhandigde deze aan luitenant Mulder. Daarbij sprak hij de volgende woorden:

"Nederland is trots om over zo'n troep te beschikken. Doe u best waar ter wereld u wordt ingezet en mijn beste wensen vergezellen u."

Naar het Verre Oosten
Op aandringen van luitenant Linzel en Prins Bernhard besloten de Britten No. 2 Dutch Troop samen met een Britse commandobrigade in het Verre Oosten in te zetten.
Een aantal Nederlandse commando's stond bepaald niet te springen om naar Azië te vertrekken. Zij wilden liever tegen de Duitsers vechten en hun vaderland bevrijden. Op aandringen van Prins Bernhard gingen de meesten uiteindelijk toch akkoord.
Op 11 december 1943 was het zover. De s.s. Strathaird vertrok vanuit Gourock in Schotland richting Azië. De militairen wisten op dat moment nog niet precies wat hun bestemming zou worden. Zou het Australië, Brits-Indië of Sumatra zijn?
Uiteindelijk werd het Brits-Indië. Daar zouden de Nederlandse commando's als lijfwacht voor admiraal Mountbatten moeten fungeren.
Het schip kwam op 30 december 1943 aan in Port Said. Daarna voer het alleen verder naar Aden. Op 8 januari 1944 vertrok men vanuit Aden met twee schepen in konvooi AB27A.
Op 14 januari 1944 kwamen de commando's aan in Bombay. Van daaruit werd de reis per trein voortgezet naar Poona, ongeveer 150 kilometer verderop. In deze omgeving bevonden zich verschillende Engelse oefenkampen waar militairen die naar India werden gezonden eerst konden acclimatiseren.
No. 2 Dutch Troop werd ondergebracht in een tentenkamp bij het dorp Ked Gaon, ongeveer zestig kilometer verderop. Daar waren ook de commando-eenheden No. 5, 42, 44 en 45 gelegerd.
Na enkele weken kregen de Nederlandse commando's een achtweekse jungletraining in het gebied van Goa. De Troop werd als geheel niet voor operationele acties ingezet. Wel werden enkele commando's individueel bij Engelse onderdelen gedetacheerd.

Terug naar Engeland
Het werd als een grote opluchting ervaren toen bekend werd dat de Nederlandse commando's weer naar Engeland zouden terugkeren om deel te nemen aan de gevechten in Europa.
Op 18 juli 1944 scheepten de Nederlanders zich in Bombay in. Op 15 augustus kwamen zij aan in Liverpool.
De Nederlandse Commando-Troop, die in Eastbourne gelegerd was, reageerde enthousiast op het nieuws dat de Prinses Irene Brigade inmiddels aan het front in Normandië was ingezet.

Hans Sonnemans in gesprek met Commando van het eerste uur:  Jaap Bothe.
Bekijk de interessante website van Colin Bal over de commando Jaap Bothe.
Terug naar de inhoud